Dur Kaptan!

“Dur kaptan!” dedi yolcu, “İnecek var…”

Kaptan şaşırdı, sonra teamülü bozarcasına sordu: “Müsait mi burası?”

“Fark etmez” dedi yolcu. Gemi durdu. Yolcu indi.

Sormadı kimse; yolcu yüzme biliyor muydu ki? Yolcu da düşünmedi hiç, yüzme bilmiyordu ki… Sadece merak etmişti, çok uzaktaki adayı, o erişilmesi hayal gibi gözüken adayı…

Gemide kalanlar buğulu gözlerle bakıyorlardı yolcuya. Buğunun nedeni gidene üzülmeleri değildi, onlar da o adaya gitmek istiyorlardı ama bugüne kadar kimse “Dur!” diyememişti kaptana.

Dakikalarca, saatlerce, günlerce, haftalarca ve aylarca beklediler. Gemideki yalnızlığın ve çaresizliğin ilacıydı umut; durdukları yerde, umutla beklediler. Bir gün, beklemedikleri bir anda gemiye döndü yolcu.

“Öncelikle şunu söylemem lazım ki, sadece misafirim artık bu gemide. Size anlatacaklarım var”, dedi, yorgun ama mutlu bir şekilde.

Merakla dinlemeye başladı gemidekiler; ses çıkmıyordu, hatta nefes almadıkları bile iddia edilebilirdi.

“Savaşıyoruz birbirimizle… Lanet savaşlar… Az sayıda delinin hırsından kaynaklanıyormuş savaşlar. Kiminde para hırsı, kiminde toprak hırsı, kiminde güç hırsı… Ama bize hep başka bahaneler söylüyorlarmış!”

Homurdanma yükseldi gemiden. Biri, “Nerden bildin?” diye sordu.

“Bakmadım sadece, gördüm bir de, işte ondan” diye cevap verdi yolcu. Devam etti: “Doğayı kirletiyoruz… Lanet çevre kirliliği… Çok sayıda vicdansızın hırsından kaynaklanıyormuş kirlilik. Kiminde para hırsı, kiminde toprak hırsı, kiminde güç hırsı… Ama bize hep başka bahaneler söylüyorlarmış!”

Homurdanma yükseldi gemiden. Biri, “Nerden bildin?” diye sordu.

“Bakmadım sadece, gördüm bir de, işte ondan” diye cevap verdi yolcu. Devam etti: “Birbirimizi kimliklerle yaftalıyoruz… Lanet ayrımcılık…” Durdu aniden.

“Ee?”, dedi biri, “Ayrımcılık nerden kaynaklanıyormuş?”

“Ayrımcılık, sevgisizlikten…” dedi yolcu, hüzünlü… “Bilmiyoruz sevmeyi; insanı, hayvanı, bitkiyi… Hep bahaneler buluyoruz her birimiz. Zamansızlıktan, anlaşılamamaktan, çaresizlikten yakınıp duruyoruz ve hiçbir şeyi, hiç kimseyi olduğu gibi sevmeye çabalamıyoruz!”

Kesif bir sessizlik oldu gemide. Neden sonra biri, “Nerden bildin?” diye sordu.

“O adada…” dedi, yolcu, “sadece bakmayı değil, görmeyi de öğrendim…”

Kaptanın gür sesi duyuldu: Vira demir!

Yolcu, etrafındakilere baktı soran gözlerle: “Gelecek olan var mı benimle?”

2019